1) Józefa Frach (ur. w 1889 r. - zmarła w Ochojcu w latach 60. XX w .) – jedna z najdzielniejszych czarnkowskich sanitariuszek podczas Powstania Wielkopolskiego.

Józefa Frach urodziła się 23 stycznia 1889 r. w domu rolników Franciszka i Józefy Skrzypczaków w Grzępach w powiecie czarnkowskim. W 1918 r. pracowała jako gospodyni na plebanii kościoła Marii Magdaleny w Czarnkowie. W czasie obrony Czarnkowa 8 stycznia 1919 r. ofiarnie służyła także pomocą medyczną. Pod kulami opatrywała rannych powstańców w tym śmiertelnie rannego dowódcę obrony Stanisława Putza. Po zwycięskiej obronie miasta 8 stycznia Józefa Frachowa służyła jako sanitariusza czarnkowskiej kompanii.  

Po zwycięskim Powstaniu wielu Wielkopolan ruszyła na pomoc Ślązakom. Pani Józefa wzięła udział w dwóch Powstaniach Śląskich w 1920 i 1921 r., gdzie obok służby sanitarnej pełniła funkcję łączniczki. Po powstaniach pozostała na Śląsku i zamieszkała w Ochojcu koło Katowic. Za udział w Powstaniach była odznaczona „Brązowym Krzyżem Zasługi” oraz medalami: „Polska Swemu Obrońcy” i „Medalem 10 lecia RP”.

Po zakończeniu wojny mieszkała dalej w Ochojcu przy ulicy Braci Wiechałów. Pozostawiła wspomnienia i kilka wierszy W zbiorach Zofii Barnaś, autorki „Słownika biograficznego Powstańców Wielkopolskich Ziemi Nadnoteckiej” zachowało się kilka relacji mieszkańców Śląska, którzy opisywali konspiracyjną działalność naszej bohaterki. Józefa Frachowa zmarła w Ochojcu w latach 60. XX w . 

2) Stanisław Grupiński (1880-1947) – wiceburmistrz i Honorowy Obywatel Miasta Czarnkowa 

Jeden z głównych organizatorów Powstania Wielkopolskiego na terenie miasta Czarnkowa. 

W wolnym Czarnkowie był wiceburmistrzem miasta, radcą w Izbie Przemysłowo-Handlowej w Bydgoszczy, później w Poznaniu. Pełnił liczne funkcje społeczne w towarzystwach i organizacjach: Prezes Bractwa Kurkowego od chwili spolszczenia (1920), Honorowy prezes Tow. Samodz. Kupców Chrześcijańskich, Prezes Tow. Śpiewu Harmonia", Wiceprezes Pow. Straży Pożarnych., Członek Honorowy Tow. Gimn. „Sokół", Członek Honorowy Tow. Przemysłowców, Członek Honorowy Tow. Młodzieży Polskiej, Członek Zarządu Banku Ludowego. 

W 1922 r. Stanisław Grupiński kupił posesję przy ul. Poznańskiej 13, składającą się ze sklepu, mieszkania i składu hurtowego przy pl. Zbożowym. W sklepie sprzedawał porcelanę i artykuły żelazne, w magazynie pługi, lemiesze i inne maszyny rolne. Dom Stanisława Grupińskiego był miejscem spotkań rodzinnych i politycznych.

Za swą działalność został Honorowym Obywatelem Miasta Czarnkowa. W czasie II wojny artysta związany z Czarnkowem - Franciszek Bartoszek namalował portret Stanisława Grupińskiego. Kopia obrazu wisi w Ratuszu w Czarnkowie.

Stanisław Grupiński zmarł 25 grudnia 1947 roku. Jego pogrzeb był wielką patriotyczną manifestacją. Na ręce rodziny napłynęło kilkadziesiąt telegramów: od Rady Miejskiej, Rady i Zarządu „Rolnika", chóru „Harmonia", Z. Orłowskiego, mieszkańców Czarnkowa i z Polski.

3) Adam Słodowy (ur. 3 grudnia 1923 w Czarnkowie, zm. 10 grudnia 2019 w Warszawie) – polski popularyzator majsterkowania, autor i prowadzący programu telewizyjnego Zrób to sam (1959–1983), autor książek i scenariuszy, major Ludowego Wojska Polskiego.

Adam Słodowy urodził się 3 grudnia 1923 roku w domu przy ul. Łąkowej w Czarnkowie. Do 1928 r. rodzina mieszkała w kamienicy przy ul. Łąkowej 4, a następnie w nowo wybudowanym, jednorodzinnym domu przy ul. Staromiejskiej 44; obecnie jest to aleja Brzezińska 2. Ojciec Adama, Antoni, był naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Czarnkowie, a matka zajmowała się domem.

W latach 1930-1937 Adam uczył się w szkole Powszechnej – obecnie Szkoła Podstawowa nr 1 im. Henryka Sienkiewicza w Czarnkowie. Po ukończeniu nauki, razem z rodzicami i siostrą zamieszkał w Bydgoszczy, dokąd służbowo został przeniesiony ojciec Antoni.

W 1944 roku ochotniczo zgłosił się do wojska. W mundurze przemierzył Polskę ze wschodu na zachód, a wyzwolenie zastało go w okolicach Szczecina. Stamtąd, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku wrócił do Czarnkowa w 1946 r.

Pracował w biurze Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Czarnkowie, a w wolnych chwilach majsterkował. Kreatywność Adama Słodowego nie miała granic. W swoich autorskich programach konstruował nie tylko zabawki, ale także różne, proste urządzenia, ułatwiające codzienne życie. W dzieciństwie był harcerzem, wobec tego wiele uwagi poświęcał tzw. obozowym usprawnieniom. W 1974 r. uhonorowany został Krzyżem za zasługi dla ZHP, otrzymał też medal Edukacji Narodowej, Nagrodę Bibliotekarzy Polskich za najczęściej wypożyczane książki, oraz Order Uśmiechu – wyjątkowo cenny, bo nadany mu przez dzieci.

Zmarł w Warszawie 10 grudnia 2019 r. tydzień po swoich 96 urodzinach.

Był dobrym, uczciwym, serdecznym i mądrym człowiekiem, a dla paru pokoleń także prawdziwym autorytetem.